საბუნიას ბლოგი

იხარე ერო!

Bas — Mon, 11 Jul 2011 14:51:15 +0000

დღეს, სინოდის სხდომის მერე, მეუფე სერაფიმეს განუცხადებია: ”ხელისუფლების წარმომადგენლებისგან მივიღეთ დაპირება, რომ კანონში შევა ჩასწორება, რომლის მიხედვითაც საქართველოში მართლმადიდებლური რელიგია კვლავ დომინანტად დარჩება. ჯერჯერობით, სინოდი ამ გადაწყვეტილებით შემოიფარგლა და თუ დავინახავთ, რომ კანონის ძალით ოდესმე მაინც შეილახება ქრისტიანობა, მერე უკვე უფრო მკაფიო მოქმედებებზე გადავალთ“.

ეს ყველაფერი კარგი, მაგრამ ჩემთვის პირადად იმდენად გაუგებერია “დომინანტი მართლმადიდებლობის” ეროვნული აღქმა, რომ მესამე დღეა ამაზე ვფიქრობ და ვერაფრით ამოვხსენი ეს დილემა. ანუ არც ერთ ასპეკტში ეს დომინანტობა რეალურად საფრთხის ქვეშ არ უნდა იყოს.

ღმერთის წინაშე – აქ ყოველთვის ის ანეკდოტი მახსენდება, ვიღაც ტიპს ექსკურსიას რომ უტარებენ სამოთხეში, მართლმადიდებლების ადგილსამყოფელთან რომ მივლენ და გიდი ეტყვის: “ჩუმად, აქ მართლმადიდებლები არიან და მაგათ ჰგონიათ მარტო არიანო.”

მართლა ვერ ხვდება ნეტა ეს ხალხი, რომ ამ ფარისევლური “დომინანტობით” რწმენას და ყველა ქრისტიანულ ღირებულებას აკნინებს?

არა, მართლა იმდენად გაუგებარია ეს ყველაფერი ჩემთვის, რომ მსჯელობაც მიჭირს. ვერ გავიგე რას ნიშნავს ეს დომინანტობა.

ისედაც ხო 87%-ია მართლმადიდებელი? ანუ რაოდენობრივად ისედაც დომინანტი რელიგიაა…

აი, არ მესმის, მართლა არ მესმის და პასუხი ამაზე ვერავისგან მივიღე.

რისთვის იბრძვის ეს ხალხი? (ნუ, დავით აღმაშენებლის და ქეთევან წამებულის ამბები გავიგე უკვე, მაგრამ ამ ყველაფერთან ვერ ვაკავშირებ). რა მოიგეს ამით? რა შეემატათ? რა შეემატა მათ რწმენას და სულიერებას?

რატომ არიან ისინი ჩემზე უკეთესი ტიპები? ან ჩემს კათოლიკე მეგობრებზე უფრო კარგები და ღირსეულები?

ჩემთვის ეს ყველაფერი აბსურდია, თვალის ამხელი და ინფორმაციის მომწოდებელი კი არავინაა. რა ვქნა რა წყალში გადავვარდე აღარ ვიცი.

სახელმწიფოებრივი გადაწყვეტილებების ზეიმი

Bas — Tue, 05 Jul 2011 23:23:38 +0000

მე არ მესმის, რატომ არის სახელმწიფოებრივი და ეროვნული მნიშვნელობის გადაწყვეტილება, მიენიჭოს სხვა კონფესიებს სსიპ სტატუსი. რა არის ამაში ცუდი?

როგორც ვხვდები, ამ კანონის მიხედვით კონკრეტულ კონფესიებსა და რელიგიურ მიმდინარეობებს ეძლევათ საშუალება ლეგალურად წარმართონ სხვადასხვა სახის საქმიანობანი: საზოგადოებრივი, საგანმანათლებლო და ა.შ.

მაგალითად, რა არის იმაში ცუდი, თუ გაიხსნება პრესვიტერიანული საავადმყოფო – სადაც ყველას შეეძლება მისვლა. აი, მაგალითად, აშშ, ამ სამი წლის წინ ბებიაჩემი მოხვდა საავადმყოფოში. თქვენ წარმოიდგინეთ და ადმინისტრაციამ თავისი “სექტანტები” კი არ ამოუშვა მასთან, არამედ მოვიდა და შემოგვთავაზა თუ რელიგიურ პირთან საუბარი უნდა დამშვიდების მიზნით, გვითხარით რომელი რელიგიის წარმომადგენელია და მოგიყვანთო.

ან რა არის ცუდი იმაში, თუ კათოლიკეები გახსნიან უმაღლეს სასწავლებელს – მაგალითად, ისეთს როგორიც არის სენტ ჯონსის უნივერსიტეტი ნიუ-იორკში, რომელსაც ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი სამედიცინო და იურიდიული სკოლა აქვს.

ან რა არის იმაში ცუდი, თუ ბაპტისტები გახსნიან თავშესაფარს უსახლკაროებისთვის? რომლებიც ყოველ ზამთარს იღუპებიან საქართველოში, იმიტომ რომ გარეთ სძინავთ – ყინვაში.

და ა.შ.

ან რა უბედურებაა ეს “საქართველოს მართლმადიდებლურ ეკლესიასთან გათანაბრება და ამით ჩვენი დედა ეკლესიის დაკნინება” – ვის ეჯიბრებით? რავა სამოთხის კართან ფინიშის ხაზია და ვინც მიასწრებს იმისია?

ან სახელმწიფოებრიობა რა შუაშია? შუა საუკუნეებია და გარს მუსლიმი მტერი გვარტყია და ქრისტიანული სამყაროს იმედი გვაქვს?

ან ერვნულობა? როგორ, ქართველი კათოლიკები, მუსლიმები, გრიგორიანები, ბუდისტები და ა.შ. ქართველები არ არიან?

რაც შეეხება საპატრიარქოს აქტივობის დამცველებს, რომლებიც ამბობენ, რომ საპატრიარქო არ ერევა ამ ყველაფერში და ის უბრალოდ თავის აზრს გამოხატავს. ძალიან უცნაურია, ნუ უცნაური რა, საპატრიარქოსთვის მეტად ჩვეული ამბავია პრინციპში, ასეთი “ნეიტრალური” პოზის დაჭერა.

ანუ საპატრიარქო ამბობს: “ჩვენ ვემხრობით, მაგრამ გავიგოთ საზოგადოების აზრი.” შე დალოცვილო, თუ ემხრობი მოდი აუხსენი მრევლს რა არის ამაში კარგი და ცუდი, რატომ ემხრობი და დაანახე რომ არაფერი განსაკუთრებული არ ხდება. მაგრამ არა! საპატრაიარქო რომ უკვე დიდი ხანია იქცა მანიპულაციების მანქანად ეს ყველამ კარგად ვიცით.

რა ხდება ახლა? საპატრიარქომ თავისი “დადებითი” პოზიციის შესახებ არ აცნობა მრევლს, ანუ არ აუხსნა რატომ ემხრობა ის ამ გადაწყვეტილებას. ატეხა პანიკა, რომელიც საბოლოო ჯამში საზოგადოების “მობილიზებას” დაედო საფუძვლად. ვთქვათ, დათანხმდა ხელისუფლება ამ საჯარო განხილვას, ჩვენ ხომ ყველამ კარგად ვიცით, რომ საპატრიარქო ისევ საზოგადოებას შეაწმენდს ხელს და თავის პოზიციას მას გადააბრალებს – გაავრცელებს თავის მიდგომას მოძღვრების მეშვეობით და ბინგო! – როგორც იტყოდნენ ავადსახსენებელი ამერიკელები.

ზუსტად ისე, როგორც “არ ვემხრობით მმკ-ს,” მაგრამ არც გმობდნენ, არც პოზიციას აფიქსირებდნენ და ბოლოს ისაკაძეს მიტრა და განშვენებული ჯვარიც უბოძეს. საერთოდ, სხვა ასეთი მანიპულატორული გადაწყვეტილებების და “ხოდების” გახსენებაც შეიძლება.

საბოლოო ჯამში ეკლესია გამოდის მშრალი, მრევლსაც ატყუებს და ეუბნება “ეს ჩემი კი არა შენი აზრი და არჩევანია” და ნელ-ნელა მივდივართ კაცმა არ იცის სად.

ჩემის მოკლე ჭკუით ასე დავასკვენი მე.

Not Attending – ანუ “ივენთებზე” გამოხმაურების კულტურა ქართულ FB საზოგადოებაში

Bas — Tue, 21 Jun 2011 16:08:10 +0000

ცოტა ხნის წინ ერთ გერმანელ გოგონას დაბადების დღეზე 1500 ადამიანი დაადგა. იუბალრმა Facebook-ზე შექმნა “ივენთი” და თავისი მეგობრები დაპატიჟა წვეულებაზე, მაგრამ პერსონალური პარამეტრების ჩასწორება დაავიწყდა და მისი დაბადების დღის მოსაწვევი ყველასთვის გახდა ხელმისაწვდომი. “ივენთზე” attending-ს ანუ დასწერებას ბევრმა ადამიანმა დააკლკა, როგორც ჩანს 1500-მა ან უფრო მეტმა ან უფრო ნაკლებმა. აქედან ვიგებთ, რომ როდესაც გერმანიაში ვინმე attending-ს აკლიკავს, ეს იმას ნიშნავს რომ “ივენთზე” მისვლას მართლაც აპირებს. ჩვენთან ეს კულტურა ცოტა სხვანაირად გამოიყურება. დააკლიკო “ვესწრების” ნიშნავს რომ მხარს უჭერ კონკრეტულ ფაქტს, ან იმ მოვლენას რომელიც იმართება, მაგრამ არ ნიშნავს რომ მართლაც დაესწრები. might attend ნეიტრალური პოზიციაა, იცი რომ არ ესწრები, მაგრამ ივენთის ორგანიზატორთა განაწყენებაც არ გინდა. შესაბამისად, not attending აღიქმება ზურგის შექცევად და უპატივცემულობად.

მე ყოველდღე მომდის მოწვევები, ხან გამოფენაა ლეიკემიით დაავადებულ ბავშვთა დასახმარებლად, ხან რაღაც კლუბში party იმართება. მე ვიცი რომ არც ერთს არ დავესწრები, ხან მეზარება, ხან არ მცალია და ხანაც არ მაინტერესებს. სწორედ ამიტომ, ყოველთვის როცა ივენთზე წასვლას არ ვაპირებ, ვნიშნავ Not attending. ეს არ ნიშნავს იმას, რომ მე არ შემტკივა გული ლეიკემიით დაავადებულ ბავშვებზე, მაგრამ არ მივდივარ იმ გამოფენაზე და რატომ მოვატყუო ორგანიზატორები?

ნუ მონიშნავთ “დასწრებას” თუ წასვლას არ აპირებთ. მხარდაჭერის გამოხატვა სხვა გზებითაც შეიძლება, მაგალითად, ივენთის გადაშეარება თქვენს ვოლზე – სადაც ბევრი ხალხი ნახავს და შეიძლება იქიდან ვინმე დაინტერესდეს.

დამერწმუნეთ, ორგანიზატორებს ის უფრო უხარიათ, 3 კაცს რომ აქვს მონიშნული “ვესწრები” და სამივე მივა, ვიდრე 1000 კაცის “მხარდაჭერა” და მხოლოდ 10-ის მისვლა.

წერილი 10 წლის საბუნიას, 1995 წლის 10 იანვარი

Bas — Fri, 17 Jun 2011 20:12:33 +0000

პრივეტ, რამდენიმე დავალება მაქვს შენთან:

1. დარჩი მანდ! დაიჯერე რასაც გეუბნებიან.

2. ჭამას მოუკელი. მაგ პიცებით და ბურგრებით დაგროვილ წონას დღემდე ვებრძვი ბლიად!

3. ჰარვარდში ჩააბარე, I know you can do it.

4. იქ რომ იქნები იპოვე ბიჭი სახელად მარკ ცუკერბერგი და დაუმეგრობდი. შეიძლება თავიდან არ დაგევასოს, მაგრამ დამიჯერე რასაც გეუბნები. ჰო და საქმეში თუ შეხვალთ ერთად, ადვოკატების გარეშე არც ერთ კონტრაქტს არ მოაწერო ხელი.
დანარჩენს მოევლება.

5. facebook-ზე (დრო მოვა და ამ სიტყვის მნიშვნელობას მიხვდები) იპოვე ნოდარ დავითური, დოდკა ხარხელი და სალომე ბარკერი და უთხარი, რომ სივრცის დროითი კონტინიუმი რომ არ დარღვეულიყო თქვენ 4-ნი საუკეთესო მეგობრები იქნებოდით, ჰოდა ამ სივრცეშიც დამეგობრდით.

დანარჩენს, როგორც უკვე გითხარი თვითონ მოევლება.

ჩვენთან არს ღმერთი!

Bas — Tue, 17 May 2011 17:17:45 +0000

დღეს დავასკვენი რომ ღმერთის ისევ მწამს, უფრო სწორად, ახლიდან ვიწამე მისი.
მე მომწონს ღმერთი და მიყვარს, ზუსტად ისეთი როგორიც არის, როგორიც სინამდვილეშია.
ის სულაც არ არის ბოროტი და მკვლელი, რომელსაც ახლად გაyoutubeსტარებული მოძღვრები გვიხატავენ.
არც მეორედ მოსვლის უნდა გვეშინოდეს და არც აპოკალიფსის.
რამდენიმე თვის წინ მეგობრებთან ვახშმის დროს დავასკვენით, რომ პაოლო მალდინი ღმერთი იყო.
დღეს დავასკვენი, რომ ტომი იორკია ღმერთი და კიდევ სხვა განკაცებული უკვდავნი, რომლებიც ამ ცხოვრებას და სამყაროს აუმჯობესებენ.
ჰოდა, აქედან ვასკვნი, რომ ჩვენთან არს ღმერთი!
და თუ ის ახლა ინგლისშია და ახალ ალბომზე მუშაობს, სერია ა-ში თამაშობს, ახალ ფილმს იღებს და ა.შ. ისიც უნდა დავასკვნათ, რომ მას უბრალოდ არ სცალია იაპონელების და სხვა ადამიანების სახოცად.

ვიღაცამ გუგლის დატაცენტრს გადაუფრინა

Bas — Tue, 19 Apr 2011 01:02:23 +0000

დავიბადე 2001 წლის 10 სექტემბერს, 17 წლის ასაკში – მანამდე უბრალოდ არაფერი მახსოვს. 80-იანებიდან მხოლოდ ორი მოგონება მომყვება, პირველი – 9 აპრილის საღამო, ბებიაჩემი აწვდის მოშიმშილე ბიძაჩემს ცხელ ჩაის და მეორე – გორბაჩოვი აცხადებს, რომ რაღაც კუპიურები ამოდის ბრუნვიდან, იმიტომ რომ ინფლაცია თუ რაღაც მსგავსი იწყება. ბებიაჩემი (მეორე) გამოტენილი საფულიდან იღებს რაღაც ბევრ კუპიურას და მამაჩემს ავალებს ჩავიდეს პურის მაღაზიაში და მსხვილ კუპიურებზე გადაცვალოს, “იმათ ტელევიზორი არ აქვთ და ჯერ არ ეცოდინებათ.” 90-იანები… ჰო, ეს ყველას ისედაც კარგად გვახსოვს და ტვინიც მოგვიტყნეს უკვე, “გუდიან კაცადაც” აქციეს და… ჰო, მოკლედ, დავიბადე 2001 წლის 10 სექტემბერს. პირველი რაც მახსოვს ვდგავარ პავლოვზე და ველოდები #210 მარშრუტკას. თუ მეხსიერება არ მღალატობს, რომელიც დაბადებისას განცდილმა სტრესმა ცოტა დამიზიანა, ვსწავლობდი რაღაც “მოპრესტიჟულო” სასწავლებელში. აი, ისეთში, სწავლა რომ 800 დოლარი ღირდა წელიწადში. მართლა კარგი სასწავლებელია – სულ ელჩები და უცხოელები გვიკითხავდნენ ლექციებს. სტუდენტებს თარჯიმანი არ გვჭირდებოდა, ინტელიგენტური ან მდიდარი ოჯახებიდან ვიყავით და ინგლისურზე, როგორც წესი, 6 წლიდან გვატარებდნენ. პირადად მე ჩვეულებრივი ობივატელის (დღემდე არ ვიცი ამ სიტყვის ზუსტი დეფინიცია) თუ მოსამსახურის ოჯახიდან ვარ – “პრასტოი” ინტელიგენტები.” ჰო! აქვე ლირიული გადახვევა 90-იანებში. ერთ-ერთ პრესტიჟულ სკოლაში ვსწავლობდი, აი, იქ, მოსწავლეები ბამბანერკებში ჩადებული 100$-იანებით რომ ეწყობოდნენ. მე უფასოდ გამჩითეს, დირექტორის ბიჭი დეიდაჩემს ეპრანჭებოდა და იმან ერთგვარი ჟესტი გააკეთა. მოკლედ, ვსწავლობ ამ სკოლაში და ქართულის მასწავლებელი გვავალებს დავწეროთ ავტობიოგრაფიები.
“ასე ვიწყებთ, მე ესა და ეს, დავიდაბდე ამა და ამ წელს, მოსამსახურის ოჯახში… და მერე ვაგრძლებთ დეტალებს” – აგვიხსნა მასწავლებელმა, რომელზეც, სხვათაშორის, ჭორები დადიოდა ათეისტიაო (ეს სერიოზული ბრალდებაა, იმიტომ რომ ის პერიოდია შევარდნაძეც რომ გიორგი გახდა).

ამ “მოსამსახურის ოჯახზე” მე ძალიან დიდი პროტესტი გამოვთქვი. საქმე ისაა, რომ მამაჩემის ნათსავებმა ტვინი გამომიჭედეს იმით, რომ ჩვენ სინამდვილეში თავადები ვართ და არც მეტი-არც ნაკლები იმერეთის მეფე სოლომონის პირდაპირი შთამომავლებიც გახლავართ. მეც წამოვდექი და ამაყად განვაცხადე: “მას! მე მოსამსახურის ოჯახიდან არ ვარ, მე თავადის ოჯახიდან ვარ” – და მედიდურად გადავხედე ვიღაც გლეხუჭებს, რომლებსაც აშკარად უფრო პროგრესული ნათესავები ყავდათ, იმიტომ რომ მაგრად დამცინეს. მე რა ვიცოდი? იმ ხანად ყოველ ოთხშაბათსა და პარასკევს მესიზმრებოდა მამაჩემი და დედაჩემი სამეფო ტახტზე, მე და ჩემი ძმები მათ გვერდით და ინგლისიდან მოსული დესპანი, რომელიც ელიზაბეთ მეორის რომელიღაც შვილიშვილზე (სავარაუდოდ გოგოზე, მაშინ ჯერ კიდევ არ ვიყავი ულტრა-ლიბერალი) ჩემს დაქორწინებას გვთავაზობდა. ნუ… ამ ყველაფერმა მერე ნელ-ნელა გამიარა. ძირითიდად პორნო საიტები დამეხმარა ამაში, რომლებზეც 14 წლის ასაკში დავჯექი, როცა რადიო “აუდიენციის” ეთერში მოვიგე 20 ლარიანი ბარათი დაილ-აპ ინტერნეთისთვის.
ამავე მამაჩემმა, ჩემი წელთაღრიცხვით 2 წლის ასაკში, ხოლო თქვენი წელთახრიცხვით 19 წლის ასაკში, გამომიცხადა: “შენ თსუ-ს სტუდენტი უნდა გახდეო.” ჯერ ვიუარე, მაგრამ მერე ძალიან მაგარი არგუმენტი გამომიცხო, რომელიც ასე ჟღერდა: “იმ ყლემ უნდა თქვას, რომ მისი შვილი უნივერსიტეტში სწავლობს და მე ვერა?” რა უნდა მეპასუხა? დავთანხმდი.

“ცოდნის ტაძარში” შედგმული პირველი ნაბიჯი დღემდე მახსოვს და მახსოვს პირველი შთაბეჭდილებაც, რომლის შედეგადაც გადავწყიტე, რომ აქ მხოლოდ ჩათვლებისა და გამოცდებზე უნდა მოვსულიყავი. მართალია, მერე გავთავხედდი და სემესტრის ბოლოსაც მამაჩემს ვაგზავნიდი ნიშნების მისაღებ/ასაღებად, მაგრამ მაინც. (ბარემ სათაურიც გამოვიყენო) იმხანად გუგლის დატაცენტრიდან უფრო მეტ ინფორმაცის ვიღებდი ვიდრე უნივერსიტეტიდან.

ჰო, ჩემი პირველი დღე “ტაძარში.”
პირველი ლექცია ინფორმატიკა მქონდა, რომლის ლექტორიც ვიღაც ქალი იყო. გამოცდილი უნდა ყოფილიყო – ეტყობოდა, ძირითადად ასაკზე. მისი პირველი კომპიუტერი ალბათ რაღაც საბჭოური კალკულატორი იყო, რომელიც 10-ის ფარგლებში ანგარიშობდა. წარმომიდგენია მაშინდელი “უფროსი თაობის” საუბრები: “სულ დააჩლუნგა ამ კალკულატორმა ეს ბავშვები. ვინ დაგიდევს ახლა ‘ჩოთქს!’ ახლა დომინოსაც კალკულატორით ითვლიან.” და ა.შ.
- ახალი ხარ? – ისე მკითხა, რომ არც შემოუხედავს.
- დიახ!
- რა არის ვინდოუსი?
მე ვფიქრობ, “რა ვიცი მე რა არის ვინდოუსი, მე ხო ‘სამაუჩკა’ ვარ.” – ეს ის პერიოდია თავი რომ მაგარი “კომპიუტერშიკი” მგონია, ახლა მხოლოდ უბნელი გონებაჩლუნგები თვლიან ასე.
-მმმმ… ეს არის ოპერატიული სისტემა?! – კრძალვით შევბედე გამოცდილ პროგრამისტს.
- არ იცი შენ კომპიუტერი.
- ვიცი. იცით, მე ჩემით ვისწავლე და თეორია არ ვიცი ამიტომ. რაც გინდათ მთხოვეთ და გავაკეთებ.
მაგზავნის გვერდითა ოთახში, სადაც კომპიუტერებია. ვჯდები ერთ-ერთ კომპიუტერთან და ველი დავალებას. თვითონ მიემართება მეორე სტუდენტითან, რომელიც ბავშვთან ერთადაა მოსული. ეტყობა გულის მოგება უნდა.
- აბა, ჩართე ვორდი!
ბავშვიანი რთავს ვორდს.
- აბა დაწერე.
წერს.
- აბა შრიფტი გამიდიდე, გამიშავე და გადამიხარე!
ბავშვიანი, რომელიც სავარაუდოდ ადრე გათხოვდა და შესაბამისად, სწავლისთვის დრო არ ჰქონდა, შეშინებული უყურებს მონიტორს. მე ამაყად ვზივარ, იმიტომ რომ ვორდიც ჩემით მაქვს ნასწავლი.
- ჰე! მიდი ახლა!
ბავშვიანი იღუშება. იქუფრება, იკუმშება და ა.შ. და იწყებს ტირილს. ამ დროს მე ვფიქრობ, რა დასანანია, რომ ჯერ არ გამოუგონიათ facepalm-ის დემოტივატორი.
შნურიანი დედაბერი (კუდიანის ციფრული ვერსია) მიბურნდება:
- სახეზე გატყობ, იცი! წადი და ჩათვლამდე არ მოხვიდე, შენი ნერვები არ მაქვს.
გამოვდივარ და მივდივარ დეკანატისკენ, სადაც ცხრილში უნდა ჩავიხედო. იქ მისულს კიდევ ერთი ტრაგიკული სცენა მხვდება. ვიღაც ძალიან ლამაზი გოგო ცხარე ცრემლებით ტირის და ლექტორს ეხვეწება წინა სემესტრის ნიშანი 3-იანად მაინც გადაუკეთოს. არ ვიცი ეს ამბავი როგორ დამთავრდა, ამ დროს ნაცნობები მომადგნენ და წამო ბაღში დავბირჟავოთო. წავყევი.
ჰო, აქ ისეთი დიალოგი იჩითება ეჭვი მაქვს “კვირის პალიტრას” იუმორისტულ გვერდზე წაკითხული გექნებათ, მაგრამ ვფიცავ ცოდნის ტაძრის სიწმინდეს, რომ მე ვარ პირველწყარო.
ჰო, სცენა: სამნი ვდგავართ და ვიპურჭყებით. ერთ-ერთს “მაგარი” მზის სათვალე უკეთია და მეორე იწყებს დიალოგს:
- მათხოვე რა ეგ მზის სათვალე!
- ვერა!
- მიდი რა! ზეგ ქორწილში მივდივარ და იქ მინდა გავიკეთო.
- ო! ზეგ მე ბურჭულაძის კონცერტზე მივიდვარ ოპერაში და იქ უნდა გავიკეთო.
- აუ! ნემო ბურჭულაძის კონცერტზე თუ არ წახვედი ისე არ შეიძლება.
აქ, მე მემართება, ის რასაც ქვია კრუნჩხვა – ცხადია სიცილისგან. ავხედე ორივეს. აი, ის, ბურჭულაძის კონცერტზე რომ მიდის, ისიც გაკვირვებული მიყურებს.

რა უნდა ვთქვა? მამაჩემს აღარ მოუთხოვია ჩემთვის თსუ-ში სიარული, მას ჩემი სტატუსიც აკმაყოფილებდა. რაც შეეხება განათლებას, ჩვენ ორივე შევთანხმდით, რომ გუგლის დატაცენტრი უფრო კარგი მასწავლებელია.

ტესტური დავალებები საატესტატო გამოცდისათვის – ახალი კრებული

Bas — Mon, 18 Apr 2011 10:48:38 +0000

ბლოგი “მენაკის” ავტორმა (ანუ დედაჩემმა) გამოსცა ახალი კრებული სკოლის მოსწავლეებისათვის. რომელსაც ეწოდება “ტესტური დავალებები საატესტატო გამოცდისათვის – ქართულ ენასა და ლიტერატურაში” - დამხმარე სახელმძღვანელო.

კრებულში შესულია 500 დავალება და გამიზნულია მასალის ცოდნის შესამოწმებლად.

წიგნის შეძენა შეგიძლიათ მაღაზითა ქსელში “ლატერნა” (ც. დადიანის #7, ც. დადიანის #43, რუსთაველის #16, ბუდაპეშტის #3ა).

ჭამა და სექსი

Bas — Fri, 01 Apr 2011 23:15:40 +0000

გუშინ “ჭამა და სექსის” პრემიერაზე ვიყავი მეგობრებთან ერთად. თავიდანვე მინდა აღვნიშნო, რომ ძალიან მომეწონა ფილმი. ტრეილერებისა და ტიზერების ნახვის შემდეგ აბსოლუტურად სხვა მოლოდინი მქონდა და სულ სხვა რაღაც შემრჩა ხელში, “სგ! სგ! ადმინ, ქართული სეხსები დადეს” ნაცვლად – დრამა და ტრაგედია.

ფილმი ტექნიკურად ძალიან კარგად არის შესრულებული. დრამატურგია არის უმაღლეს დონეზე – არც ერთი უაზრო დიალოგი, არც ერთი ზედმეტი სიტყვა, არანაირი სამხრეთ ამერიკული სერიალების გავლენა და ა.შ. შესაბამისად, რეჟისურაც ძალიან კარგია და ოპერატორის ნამუშევარი, იმჰო, უმაღლესი დონეა.

რაც შეეხება სიუჟეტს… მიუხედავად ბანალური და გადაღეჭილი თემატიკისა, ძალიან კარგად არის ყველაფერი გადმოცემული. ფილმი 5 ნოველად არის დაყოფილი და ხუთივეში სხვადასხვა ისტორიაა მოთხრობილი. მსახიობები ძალიან კარგად თამაშობენ, ეს რეჟისორის დამსახურებაც არის, რა თქმა უნდა. მაგალითად, არ დგას overacting-ის პრობლემა, რაც ძირითადად თეატრით “გაფუჭებულ” მსახიობებს სჩვევიათ. ყველაზე სუსტი, იმჰო, პირველ ნოველაში პატარძლის როლის შემსრულებელია, რომელიც მსახიობი არ არის – ჟურნალისტია.

მესამე (მარხვა) და მეოთხე (ბოზები) ნოველები ძალიან სასაცილოა – პლოტს არ მოვყვები რომ არ დავასპოილო (თუმცა, ჩემამდე მუზიკბოქსის სიუჟეტში მთელი ფილმი მოჰყვა კორესპონდენტმა). დანარჩენ ნოველებზე კიდე დავიგრუზე, იქ აღწერილი მოვლენები განსაკუთრებით ტრაგიკულია (ზემოთ ნახსენები ნოველებიც სავსეა ტრაგიზმით, მაგრამ ამ მხრივ ამ სამს გამოვყოფდი).

მოკლედ, გირჩევთ რომ ნახოთ ფილმი. თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ბილეთში გადახდილი ფული არ გავა “გადაყრილის” კატეგორიაში.

განსაკუთრებით კი “მაი ვიდეოზე” მპოსტავი “წეროების მოყვანილი” ტიპები უნდა წახვიდეთ, კიდევ ერთხელ რომ დაინახოთ თქვენთვის ისედაც ცნობილი პრობლემები.

როგორც იტყვიან: “two thumbs up!”

სგ! სგ! კრეატივ კიდე დადე ეგეთები :D

ზდ! მე ვფიქრობ რო შენ ხარ ბოზი!

Bas — Sat, 26 Mar 2011 23:31:56 +0000

Tribute to monkey (რომელიც დღეს დაატრიბუტა დრიმარმა)

გამარჯობა, მე მარშუტკის მძღოლი ვარ, მთელი დღე რულს ვატრიალებ და ათასი ჯურის ხალხს ვხედავ. მთელი დღის განმავლობაში ვუსმენ არ-დაიდარდოს და ავტო რადიოს, ხანაც აფხაზეთის ხმას. ხალხი, რომელიც ადის და ჩადის, ჭრელია და მუსიკის ფონზე მათ შეფასებასაც ვაკეთებ. შენ მიდიხარ სამსახურში, გაცვია მოკლე კაბა, უსმენ მუსიკას, ადგილს არ უთმობ მოხუცებს, აქედან გამომდინარე ხარ უზრდელი. მოკლედ, მე ვფიქრობ, რომ შენ ხარ ბოზი!

გამარჯობა, მე შენს სამსახურში დაცვად ვმუშაობ. ვარ 21 წლის, აქ ჯარს ვიხდი – სამ დღეში ერთხელ ვარ. არ მევასება ფორმის ტარება… აბა ეგ ვის ევასება? მაგრამ რა ვქნა? მყავს შეყვარებული, რომელსაც არ ვევასები, ზედაც არ მიყურებს. ხელფასზე დავდივარ ბოზებში. სამსახურის დროს ვაკვირდები ხალხს, მათ შორის შენც. ვხედავ რომ მოდიხარ როცა გინდა და მიდიხარ როცა გინდა. გაცვია გამომწვევად, მოძრაობ გამომწვევად… მოკლედ, მე ვფიქრობ, რომ შენ ხარ ბოზი!

გამარჯობა, მე შენი ყოფილი შეყვარებული ვარ და ვფიქრობ რომ უბრალოდ ბოზი ხარ!

გამარჯობა, მე ერთი ჩვეულებრივი ბიჭი ვარ, მორცხვი და უჩინარი. ერთხელ დაგეჩალიჩე, მაგრამ შენ ჩემნაირი ბიჭები არ მოგწონს – ზედაც არ შემომხედე. მე ვფიქრობ, რომ შენ ხარ ბოზი.

გამარჯობა, მე ვარ ტაქსისტი, ბიძა, 3 შვილის მამა, არ მაქვს ორი დიპლომი (ეგეთი სტერეოტიპული ყლეც არ ვარ). შენ ძალიან ხშირად დგახარ პავლოვზე, ძირითადად გვიან ღამით. ჯდებ უკან, არ გინდა რომ გეფათურო, მაგრამ ის კი არ იცი რომ უკვე აღარ მიდგება და მხოლოდ მოსაფსამად მაბია. მე, ისევე როგორც ერი, თვლის რომ ხარ ბოზი.

ზდ! მე შენი ძმის ძმაკაცი ვარ. შენ ძმას ვერ ვკადრებ, მაგრამ ვფიქრობ რომ ასე გვიანობამდე გარეთ არ უნდა დაპორწიალობდე, ასე მოკლე კაბით არ უნდა ჩაგვიარო ბირჟას. მე გული მტკივა, რომ ჩემი ძმაკაცის დაიკო ბოზია.

გამარჯობა, მე შენი მეგობარი ვარ და უბრალოდ ვიცი, რომ მართლა ბოზი ხარ :დ

აქცია უხარისხო ტელეგადაცემების წინააღმდეგ – ჩემი პასუხე!

Bas — Fri, 25 Mar 2011 16:04:51 +0000

აქცია დისნეისთან

ჯონ ტრავოლტას აზრი აქციასთან დაკავშირებით

კრის ნოლანის გზა

გენდერეული თანასწორობის მომხრე მამაკაცის რეაქცია