შენი სახელი მარსზე

დღეს (თბილისში უკვე) 29 ივნისია, მამაჩემის დაბადებისდღე. ჰოდა ზუსტად საამისო რაღაც გაიჩითა ფორუმზე. დადეს ლინკი სადაც წერია რომ ნასას 2011 წლის მარსის მისია თან წაიღებს მიკრო ჩიპს რომელზეც ეწერება სახელები და გვარები, მსურველებმა შესაძლებელია თქვენი სახელიც ჩაწეროთ და გაუშვათ.

ჰოდა შევედი, შევავსე ეს ანკეტა და მთელი ოჯახის სახელები და გვარები გავამწესე მარსზე გასაგზავნად.

ჰოდა მა, გილოცავ დაბადების დღეს და საჩუქრად ეს სერთიფიკატი მიბოძებია:

პროექტში მონაწილეობის მიღების მსურველები შედით ამ საიტზე: ნასა – ჩაწერეთ სახელი, გვარი და აირჩიეთ ქვეყანა – (საფოსტო კოდი მხოლოდ აშშ-ს მითითების შემთხვევაში უნდა ჩაუწეროთ), დააჭირეთ Submit და მიიღეთ სერთიფიკატი.

ემო პოსტი ჩემს ბლოღზე

დღეს ცხოვრების ამაოებაზე ვფიქრობდი და მივხვდი, რომ სწავლა ძალიან მეზარება.  ძალიან ბევრს ვმაზავ ცხოვრებაში. ანუ ამერიკაში ცხოვრება მინდა, მაგრამ უსაბუთოთ ვერ გავჩერდები, ამიტომ მიწევს სწავლა და საერთოდ ბევრჯერ მიფიქრია იმაზე, რომ ეს ჩემი აქაური სტუდენტობა იმიგრაციული სტატუსითვის უფრო მჭირდება ვიდრე სამომავლო გეგმებისთვის – თუმცა აქვე FBI-ს თანამშრომლობაც მინდა და ორ ცეცხლს შუა ვარ გაჭედილი. ხახნდახან რო გადავხედავ სამომავლო გზას სადღაც 30 წლის ასაკში მიწევს FBI-ში შესვლის შანსები, ისიც იმ შემთხვევაში თუ წელს გრინ კარტას მოვიგებ – ლოლ.  ასეთ მომენტებში ქართველი ემიგრანტები მახსენდებიან, რომლებიც ბავშვობაში ჩამოვიდნენ, აქ დაამთავრეს სკოლა და აქვთ ყველა ის შესაძლებლობა რაც საშუალო სტატისიკურ ამერიკელს აქვს. ნერვები მეშლება ხოლმე, როცა ეს სირები თავის პერსპექტივებს ასე ფლანგავენ მე კიდე მეტროში და ავტობუსში გრინკარტაზე მიწევს ოცნება და ღმერთმა უწყის კიდე რა მელის წინ.

მერე გავიგე რომ ერთ-ერთი ფორუმელი გარდაცვლილა, თუმცა დიდი ყურადღება არ მიმიქცევია თავიდან, არ ვიცნობდი და ფორუმზეც არ მახსოვდა მისი ნიკი. რა თქმა უნდა, სამწუხაროა ადამიანების გარდაცვალება, მაგრამ გულთან ახლოს არ მიმიტანია. მერე კი შემთხვევით სურათი ვნახე და აღმოვაჩინე, რომ გარდაცვლილი, ყვავას ვიდეოების პერსონაჟი ყოფილა, რომელზეც ძალიან ვკაიფობდი, კარგი ტიპაჟი იყო და ამ აღმოჩენამ ძალიან გამაღიზიანა და გამიტეხა.

მერე ამ ნოტაზე დედაჩემმა დამიმესიჯა სკაიპზე, დაბალი ქულები რაში მიიღე და რამდენიო. რამდენჯერმე გავუმეორე, რომ არ მინდოდა არც ქულების დასახელება და არც მაგ თემაზე საუბარი, მაგრამ მაინც ჯიუტად მეკითხებოდა. ჰოდა ამ სიჯიუტემ კიდე უფრო გამაღიზიანა და გავუთიშე სკაიპი და ოფლაინზე გავედი საერთოდ.

მერე ამაზე ავიშალე ნერვებზე, დედაჩემს რომ გავუთიშე და რაღაც უხეშად რომ გამომივიდა და აი ასე ემოსავით ვარ ახლა, სამეცადინო მაქვს, მაგრამ არ მაქვს მაგის ნერვები.

გრაფომანია მჭირს

დიდი ხანია პირადი პოსტი არ დამიწერია – ნუ აი დღიურის პონტში რომ გადის ისეთი, ჰოდა რადგან ეს ბოლო ორი დღეა ზოგად საკაცობრიო თემების ნაკლებობას განვიცდი და სრული ”ბლოგშემოქმედებითი” სიმშრალე მჭირს, დავწერ ამას.

მოკლედ წერა მევასება მაგრად, ამას მოწმობს ისიც რომ როგორც იქნა ბლოგერობა ავკრიფე და ამ თვეში აგერ უკვე 21 პოსტი გამოვაცხე (წინა თვეებში 11-13 პოსტი მაქვს :) ). ჩემს გრაფომანობას (ეს წერის მანიას უნდა ნიშნავდეს მგონი :D )  ადასტურებს თბილისის ფორუმზე დაწერილი დაახლოებით 40 ათასამდე პოსტი (ყველა ნიკის რომ შევკრიბოთ ერთად :) ).

ეს შესავლისავით გავაკეთე, ახლა კი მთავარი ”სტეითმენტი.” მოკლედ ბავშობიდან აკვიატებული მაქვს, რომ მინდა ვიყო მწერალი :)  ნუ ძალიან მინდა, არ ვიცი რატომ მაგრამ აი რაღაც… ხანდახან ძალიან აუტანელი სურვილი და ლტოლვა მაქვს ამისკენ.  ნუ ახლა მოცარტის არ იყოს და ღრმა ბავშვობაში არ დამიწყია წერა. სადღაც სტუდენტობაში დავწერე პირველი და მეორე მოთხრობა, ნუ მოთხრობასაც ვერ დავარქმევ პრინციპში. ჰოდა მერე ეს მოთხორბები წავიკითხე ლიტერატურულ საღამოზე, სადაც დაევასათ, მაგრამ ვსიო აი იქ მორჩა ჩემი პირველი ნაბიჯები.

მერე იყო ფორუმი. ერთხელაც ერთი მარაზმატიკული მინიატურა შემომეწერა და ერმონიამ მითხრა საკაიფოაო და მეც გავაგრძელე ასეთი მარაზმატიკული მინიატურების წერა. ძირითადად სარკაზმია ქართულ სირობებზე . 6 მათგანი ლიბ.გე-ზეც დამიდეს და სიმართლე ვთქვა ძალიან მაგრად გამისწორდა, რაღაც ”ვა მეთქი დონე ვარ” :D  მარა ვთვლი რომ ეს არაა მწერლობა და ლიტერატურა, ჰოდა შესაბამისად თუ მინდა დავიოკო ჩემი სურვილი თუ რაცაა და ვიყო თუ ვიწოდებოდე თუ ვღიარდებოდე თუ რაცაა – მწერლად, ცოტა სერიოზულ საქმეს უნდა მოვკიდო ხელი.  ნუ იდეები მაქვს, მაგრამ ვერ ვბედავ,  ვთვლი რომ არ ვარ მზად. ანუ შემოქმედებითი ზრდა მჭირდება ჩემი აზრით. აი დეტალურად ავხსნი.

რაც პალანიკი წავიკითხე, მას მერე მინდოდა მის სტილში დამეწერა რაღაც. უფრო ”მოჩხუბართა კლუბის” სტილში, ანუ დესტქუციული, ტერორისტული და პროვოკაციული.  ამ რამდენიმე თვის წინ ვიპოვე იდეა, რომელიც საამისოდ გამოდგება  (თუ თავხედობაში არ ჩამომართმევთ მადლობელი დაგრჩებით :) ).  მანამდე რასაც ვფიქრობდი ყველაფერი ჩაკის პლაგიატი გამოდიოდა  და სიუჟეტური ხაზის გავითარება შეუძლებელი ხდებოდა. ჰოდა აი რაღაცა ვიპოვე, რომელიც ჩემს მიერ ზემოთ ჩამოთვლილ სამივე ზედსართავ სახელს შეესაბამება და თან ორიგინალურიცაა; შესავალი და კონცეფცია უკვე დაწერილი მაქვს, თუმცა იმის იქით ვერ მივდივარ. რატომღაც მეშინია, რომ გავაპახაბნებ, რამე უაზრო ირონიას ან სარკაზმს ჩავტენი, ვაქცევ 2 აბზაციან მინიატურად და ამით დავკმაყოფილდები – ჰოდა ეს არ მინდა.

მაქვს სხვა იდეაც, რომელიც ალბათ პილოტი იქნება ჩემს ”სამწერლო” კარიერაში. ესაა ჩემი დღიურები? არა მთლად დღიურებიც არაა. ნუ მოკლედ ამერიკაში გადამხდარი ამბები, შედარებები საქართველოსთან, კულტურული შოკი, ფიქრები და ა.შ.  უკვე რამდენიმე თვეა სპეციალურად ამ პროექტისთვის დღიურებსაც ვაწარმოებ – აზრებს და მოფიქრებულ ღადაობებს ვიწერ ხოლმე შიგ. აი ერთ-ერთი მათგანი: ”7/11 (სევენ ილევენი) ინდოელის გარეშე, იგივეა რაც ავლაბარი სომხის გარეშე.” ეს უცებ გამახსენდა, ის ჩანაწერები სხვაგან მიდევს და მოტანა მეზარება, თორე ერთი ორ აბზაცს ამოვწერდი, სნიკ-პიკის პონტში.

ჰო ასევე გუშინ დამებადა იდეა, უფრო სწორად დამესიზმრა იდეა, რომლის რამდენიმე აბზაციც უკვე დავწერე და ალბათ ოდესმე დავასრულებ – სათაურია: ”გზააბნეული მშობიარობა” :) რაღაც ფუტურისტული მისტიკაა :D ლოლ.

მოკლედ აი ასე ვარ მეგობრებო :D  ბოლოს კი სიმღერა იუტუბიდან, რომელზეც ბოლო დროს გავჭედე :)

თავისუფლება მსოფლიოს ხალხებს – ანუ საღი აზრის ძიებაში.

რით დავიწყო არ ვიცი. მოდი ასე დავიწყებ:

რამდენიმე წლის წინ ჩემი ძმაკაცი ლაჟვარდა მოვიდა უბანში, წითელი მაისური ეცვა და ზედ გაბურძგნული კაცი ეხატა. თვითონაც არ იცოდა ვინ იყოს ეს კაცი, არც  მე ვიცოდი და არც ჩვენმა სხვა ძმაკაცებმა. კინო ამირანის ფოიეში ყოფილა რაღაცა სერვისი, მაისურებზე სურათების გადატანის, ჰოდა ლაჟვარდას ეს ”არაპაპსავიკური” სურათი მოეწონა და გადაატანინა მაისურზე.  მეც და ლაჟვარდასაც დღემდე გვჯერა, რომ ეს კაცი პირველად (ჩვენს თაობაში მაინც) მან დაიხატა მაისურზე და მხოლოდ ამის მერე წამოვიდა გამო”ჩე”რჩეტებული ახალგარდობა. მხოლოდ მას შემდეგ დავიწყეთ ”ჩე”-ს სურათიანი მაისურების შემჩნევა მე და ჟელვერამ (ეს მისი ერთ-ერთი მეტსახელია, ჩვენს წრეში გვიყვარს უცნაური სახელების დარქმევა ერთმანეთისთვის).  ჰო ჩე-ზე ვსაუბრობდი (აქედან უკვე ბრჭყალების გარეშე დავწერ ხოლმე).

4 დღის ჩამოსული ვიყავი ნიუ-იორკში, მეხუთე ავენიუზე გავედი სასეირნოდ და გადავწყვიტე ლაჟვარდასთვის ჩეს მაისური მეყიდა და გამეგზავნა. მწვანე მაისური ამოვარჩიე, ზედ ჩეს პორტრეტი ეხატა და მის ქვეშ ეწერა: Viva La Revolucia.

მე თვითონ ჩე-თი არასდროს ვყფილვარ დაავადებული. ნორმალურად არც კი ვიცოდი ვინ იყო. ვიკიპედიაში მქონდა ამოკითხული, როგორც იტყვიან – ენციკლოპედიური ინფორმაცია (დანარჩენის წაკითხვა დამეზარა და პრინციპში იმ ეტაპზე ამ ინფომაც დამაკმაყოფილა). ერთხელაც ”ბორდერში” ბოდიალისას წავაწყდი წიგნს ჩეზე: A Che Handbook: All you need to know about Che! გადავათვალიერე. კარგი ხარისხის წიგნი იყო, შიგთავსიც ნორმალურად გამოიყურებოდა, ბევრი სურათები, ამონაწერები მისი დღიურებიდან, მისი წერილებიდან, ნაკვესები სხვა და სხვა სტატიებიდან, ჩეს ლექსები და ა.შ.   ამ ყველაფერთან ერთად წიგნი სეილზე იყო გამოტანილი, სულ რაღაც $4.99 ღირდა. ვიყიდე.

სადღაც მეთხუტმეტე გვერდზე მას ჩე-თი აღარ მოვიხსენიებდი, ის ჩემთვის ”Comandante” გახდა. წიგნის დასრულების შემდეგ ორი დღე ჩე-ზე ვფიქრობდი. ავტობუსში მოკალათებული, სივრცეს გავყურებდი, ყურებში სენტიმენატალური მუსიკა მქონდა და ვნანოდბი ჩე-ს! ”ცოცხალი რომ იყოს ჩავაკითხავდი” გავიფიქრე და ჩემი გაჩერებაც მოვიდა.

მომდევნო ორი დღე სხვა და სხვა ფორუმებზე, საიტებზე და ბლოგებზე გამოქვეყნებული ინფორმაციების კითხვას მოვანდომე. ზოგიერთი ადამიანი ჩეს აღმერთებდა, ზოგიც ”სიკვდილის მანქანას” უწოდებდა (ეკლესიებს გვინგრევდაო ერთი ეგ არ უთქვამთ). მერე თბილისის ფორუმის წარმომადგენელთა აზრების წაკითხვაც გადავწყიტე და აღმოჩნდა, რომ ჩე არც იქ უყვართ, ნუ უმრავლესობას. ამერიკოფილები მას ცუდად ეპყრობიან, ერთმა ისიც სთქვა ეგ სხვა და სხვა საფასურის სანაცვლოდ რევოლუციებს აწყობდა მსოფლიოს გარშემოო. მოკლედ მეც ძალიან მაგრად ავიჭერი.

ჩე სოციალისტი იყო. ებრძოდა ამერიკას და უყვარდა საბჭოეთი. (პრინციპში ფიდელს უფრო უყვარდა ვიდრე ჩეს).

მე დემოკრატი ვარ. არ მიყვარს რუსეთი, მძულს საბჭოეთი და მიყვარს ამერიკა.

ჩე ვერ იტანდა CIA-ს. მე მიყვარს CIA და ვერ ვიტან КГБ-ს.

ჩე ებრძოდა ამერიკულ იმპერიალიზმს. ამერიკანოთუმეობას. მე ვერ ვიტან (შეიძლება ვებრძვი კიდეც) რუსულ იმპერიალიზმს (საბჭოურს – თუმცა ეს სინონიმებია). რუსეთუმეობას.

ჩე რუსებში ხედავდა მოკავშირეს, მე ამერიკელებში.  ის რაც ჩესთვის ბოროტებაა,  ჩემთვის სიკეთე და თავისუფლებაა. და პირიქით.

ჩვენ ერთი რამ გვაერთიანებს! ჩვენ ვერ ვიტანთ იმპერიალისტებს! ჩვენ გვიყვარს თავისუფლება!

ამასწინად, ჩემმა ფლისქოლოგიის ლექტორმა (რომელიც ინდოეთიდან რომაა გეცოდინებათ), უკმაყოფილება გამოთქვა დენი ბოილის მიმართ, ბავშვებს ცუდად მოეპყროო ფილმის გადაღების მერეო, მარტო ოსკარზე დაპატიჟა და ოქროს გლობუსზე კი მარტო ორი კაცი ყავდაო. ვიფიქრე შევეპასუხები მეთქი, მაგრამ მერე გამახსენდა, რომ მისი ქვეყანა ბრიტანული იმპერიალიზმის მსხვერპლი იყო.  ალბათ ეს უფრო ქვეცნობიერი პროტესტი იყო ბრიტანეთის მიმართ, ვიდრე ნამდვილი ბრაზი.

მაშასადამე აქ ვართ მე, ჩე და ჩემი ფსიქოლოგიის ლექტორი.  სამივე ანტი-იმპერიალისტები.

რამდენიმე დღის უკან, ერთ-ერთ ”პროგრესულ” ამერიკულ ბლოგზე წავიკითხე ერთ-ერთი რაბინის წერილი, რომელსაც ერქვა: ”ფარაონს არ აქვს უფლება, იზეიმოს პასექი.”  ყურადღებით ჩავიკითხე ეს წერილი. ის ღიად საუბრობდა ისრაელის აგრესიულ ქმედებებზე პალესტინის მიმართ.  გმობდა ამ ყველაფერს და მოუწოდებდა ყველას, ნუ იქცეოდნენ ფარაონებად პალესტინელებისთვის.

ისიმის კითხვა – ტერორისტები? 9/11? ჰამასი?

პასუხად, თუ უბრალოდ ისე, მახსენდება ბავშვობაში წაკითხული არაკი (თუ არ ვცდები ქილილა და დამანადან). ერთმა მეფემ ყაჩაღი დაიჭირა და მისი სიკვდილით დასჯა ბრძანა. ბოლო სიტყვის უფლებაც მისცა რაღა თქმა უნდა. ყაჩაღმა უთხრა: ”რად მკლავ? ჩვენ ხომ ერთ საქმეს ვაკეთებთო?” მეფე გარისხდა. ”შენ შენი დიდძალი ჯარით შეესევი ქალაქებს, ქვეყნებს, ძარცვავ, ხალხს ხოცავ, მონები მოგყავს. მეც იგივეს ვაკეთებ, ოღონდ ერთი ვარო.” მეფეს გაეცინა და ყაჩაღი გაათავისუფლა.

მორალი… მორალი ისაა მეგობრებო, რომ მეც, ჩეც, ჩემი ფსიქოლოგიის ლექტორიც, ამერიკაც, რუსეთიც, ბრიტანეთიც და ისრაელიც, პალესტინაც და ავღანეთიც – მოკლედ ჩვენ ყველანი just  ადამიანები ვართ…მეტი არაფერი. ეს ჩვენი ბუნებაა.

ასე მერვე კლასში ვიქნებოდი ალბათ, ბიოლოგიის მასწავლებელმა შეკითხვა დასვა: ”რით განსხვავდება ადამიანი ცხოველისაგანო?” – მე მაშინვე წამოვიძახე: ”აზროვნებს, მასწ.”  სწორი პასუხი აღმოჩნდა: ”ლაპარაკობს.”

Projects

დაიწყო პროჯექტების თვეც :)  5 საგნიდან 4–ში მაქვს გასაკეთებელი.  ფსიქოლოგიაში, ქრიმინალ ჯასთისში, ნიუ–იორკის ისტორიაში და expository writing–ში.   პირველი ფსიქოლოგია მოდის, სამშაბათსაა ჩაბარების დღე. ჰოდა გუშინწინ დავამთავრე მაგაზე მუშაობა, თავიდან პლასიბოზე ვფიქრობდი, მერე ერთმა მეგობარმა მითხრა მოსაწყენი იქნებაო, რა არის ეს რა თემა აგირჩევიაო და შევცვალე :)  ფორუმზე ვიქექებოდი და ჩემი ძველი თემა ვნახე ფსიქოლოგიის განყოფილებაში, სტოკჰოლმის სიდრომზე და ეგრევე ავიტაცე. 15 სლაიდიანი პრეზენტაცია გავაკეთე ფაუერ ფოინთში და ვფიქრობ 100%–ს ავირტყავ :)

შემდეგ მოდის ქრიმინალ ჯასთისის პროჯექტი, რომელიც 10 მარტს უნდა წარვადგინოთ მე და ჩემმა ჯგუფმა კლასის წინაშე, ნუ მანდ ჩემი გასაკეთებელი რაც იყო გავაკეთე და ახლა ჯგუფის სხვა წევრები მუშაობენ დალაგება–დაწერაზე.

შემდეგ მოდის NY და Xwriting–ი, მაგენი 25 მარტისთვისაა ორივე. NY-ში ვაკეთებ თემას “1895–1910 წ.წ. ორგანიზებული დანაშაული ნიუ იორკში,” ხოლო წერაში “გლობალურ დათბობას.”

ყველაფერი ისე მიდის, რომ მგონი GPA 4.0 მექნება :)  ყველა საგანში A მაქვს ჯერ–ჯერობით.

ჩემი ჯგუფელებიც მუშაობენ, ერთი კლეიტონი ატრაკებს. იმ დღეს ნაიჯელმა მითხრა პირდაპირ ლექციაზე მიყიდა მაიკლს პლანიო. თავის ქუდში ჩადო, გაუცურა და იმან საპასუხოდ ფული გამოუცურაო. არადა ლექტორი 24 წლის სტაჟის მქონე პოლიციელია და უეჭველი შეამჩნევს ეგეთ რამეს. მაგრად უ*ლევებს ეს ხალხი რა.

ფსიქოლოგიის ლექტორი

კაროჩეს ფსიქოლოგიის ლექტორი იმინა მაგარი სირი ქალია და მისი ლექციაც ძაან უინტერესოა.

საქმე იმაშია, რომ ფსიქოლოგი არა პროფესიით, ინგლისური ლიტერსტურის სპეციალისტია და მხოლოდ იმიტომ დანიშნეს ამ “პოსტზე,” რომ პედაგოგის კვალიფიკაცია აქვს.  თექსთბუქს ვერ სცება საერთოდ, დაზეპირებული აქვს მთელი წიგნი და იმის მიხედვით “გვასწავლის.” კაი ლექტორები ვინც იყვნენ იმათი კლასები სავსე იყო და ამიტომ მომიწია ამ სირქალასთან. “კითხვის კლასს” ვეძახი მე. დაგვსვავს რამე აბზაცს, რომელიც დაზეპირებული აქვს გვიყვება და მერე ვიღაცას ხმამაღლა აკითხებს.თავიდან მეგონა, რომ ამას იმიტომ აკეთებდა რომ სხვა გზა არ ქონდა, მაგრამ იმ დღეს ვიღაცამ უთხრა, სხვა ლექტორთან ვიყავიო მეო და ისო წიგნიდან არ გვაკითხებდაო კლასშიო და ისე შეწუხდა ეს ქალი, რას ლაპარაკობო – როგორ წიგნის მიხედვით არ გასწავლიდათო? თექსთბუქს არ მიყვებოდაო და კლასში არ მიდიოდა წიგნის განხილვაო? რა საშინელებააო. ჰოდა მივხვდი, რომ ამ კრეტინს გონია რომ კარგი მეთოდით გვასწავლის.

გუშინ ტესტი გვქონდა ფსიქოლოგიაში და თავისი სლეური მანერები გამოავლინა. 25 კითხვა უნდა ყოფილიყოო და მეო 27 გავაკეთეო – აი ეს ორი არის ბონუსი შეკითხვაო, ანუ 2 შეცდომის უფლება გაქვთო და 100% გექნებათ მაინცო, ოღონდ ეს ჩვენი პატარა საიდუმლოაო და ამას ისეთი ინდური დრამატიზმით ყვებოდა (ინდოელია წარმოშობით), სულ დედის ბოლივუდი ვაგინე გულში.

გუშინ კიდე “CJ” კლაბის Planning committee-ში ჩავეწერე :)  დიდი არეფერია, მაგრამ რეზიუმეზე კარგად ჩაჯდება. ექსკურსიების და ივენთების დაგეგმვაში უნდა მივიღო მონაწილეობა :)

მაშასადამე

კაი ხანია არ დამიპოსტია :) თითქმის ორი კვირაა.

ნუ ეს შეიძლება იმის ბრალიცაა, რომ საინტერესო არაფერია, ან იმის რომ ძალიან დაკავებული ვარ. საშინელი რეჟიმი მაქვს, კოლეჯიდან 5–ზე 6–ზე მოვიდვარ, მერე 3–4 საათი ვმეცადინეობ ან დავსლეპროჭაობ და ასე 9–10–ზე ვიძინებ, მერე დილას 5–ზე ვდგები და ახალი წრე იწყება :)

ჰო ამასობაში ფორუმზე ნიკიც გავაუქმე, გამაბრაზეს :D და ნუ თან ჩემი რეჟიმიც ხელს მიწყობს იმაში, რომ აღარ შევიდე :) იმ ხალხთან ვისთანაც ურთიერთობა მინდა ქე მაქვს კონტაქტი ჩერეზ სკუპე და ფეისბუქი :)

მოკლედ აი ასეა ჯერ–ჯერობით რა :)

კოლეჯში კაი ამებებია, დავუმეგობრდი რამდენიმე ადამიანს. ჰო “Criminal Justice–ს” კლუბში გავწევრიანდი და ხუთშაბათს მაქვს პირველი შეხვედრა, ბოზი ვიყოო ნაშობა ჩითავს ამ კლუბში კინათღამ ჭკუიდან გადავედი :D
ნუ კაროჩე ძაან ბედნიერი ვარ :D დავდივარ და ვარ რა :)