რაც ყველაზე ძალიან გიყვარს 2

ყველანაირი ოფიციალური პროლოგის გარეშე დავიწყებ. მაშასადამე, დღეს გახლდით კინოთეატრ რუსთაველში, სადაც ”ფორმულა კრეატივმა” დაგვპატიჟა ბლოგერები ფილმის სანახავად; ხოლო ახლა, ჩვენგან რევიუს ელიან. მაშასადამე, ჩემი რევიუ:

თავიდანვე უნდა აღინიშნოს, რომ ვისაც მაღალინტელექტუალურ კინემატოგრაფიაზე გაბოდებთ და საოჯახო კომედების ყურებას არ კადრულობთ – თქვენი კარ… არა :D მოკლედ დაიძრეთ ბუმბულები თქვენი ფუმფულა უკანალებიდან და მარტივად იცხოვრეთ. საერთოდ სენტიმენტები, მზესუმზირა და ზაფხულში სოფელში სიარული არ ტეხავს, ასეთი პაპსა – მაგრამ სასიამოვნო ტიპის ფილმია ის რასაც რუსთაველში გვთავაზობენ ამ საახალწლოდ. ასე რომ უბრალოდ გაარელაქსეთ. უფრო მარტივად ავხსნი, მაგალითად ამ ფილმზე არ წასვლა – მხოლოდ იმ მიზეზით, რომ თქვენი ინტელექტუალური შესაძლებლობები არ გაძლევენ ამის საშუალებას იგივეა რაც, პახმელიაზე ”პინგვინების” ოსტრის მაგივრათ, რაღაც სირობა მექსიკური ომლეტი ჭამოთ – რომელსაც ქართულ მაღალი კლასის რესტორანში ამზადადებს მზარეული, რომელსაც მექსიკა საერთოდ არ გაუგონია და მის გეოგრაფიულ მდგომარეობაზე საერთოდ ლაპარაკიც ზედმეტია. ჰო, ეს რაც შეეხება პეროიანებს.

ახლა გადავიდეთ უშუალოდ ფილმზე. მარტივად დავწერ და უბრალოდ ჩამოვთვლი რა მომეწონა და რა – არა.

რა არ მომეწონა:

1. არ მომეწონა ოპერატორის ნამუშევარი, განსაკუთრებით ზედხედების გდაღება (ვერტმფრენიდან გადაღებული კადრები – ძალიან კანკალებდა).
2. სცენის შესავსებად გამოყენებული უაზრო დაილოგები.
3. საერთოდ უადგილო პრობლემის – დედინაცვალისა და გერის ურთიერთობის პათეთიკური წამოწევა.
4. მყუდრო ისეთი მყუდრო ვერ არის – როგორიც სერიალშია.
5. პატრული გოგონას თამაში – ძალიან არაბუნებრვია.
6. თიკუნას ძუძუები არ გვანახეს.

რა მომეწონა:
1. ფილმი არაა მოსაბეზრებელი და კულმინაციამდე კარგად მიდის ისე, რომ არ იღლები და არ ნატრობ, ”ნეტა მალე დამთავრდესო.”
2. კულმინაცია ძალიან თბილი და სენტიმენტალურია.
3. გრანდიოზას და შონზოს დუეტი ფანტასტიურია როგორც ყოველთვის.
4. კარგი იუმორია – თუმცა აქა-იქ ცოტა ბანალური და ცოტა ”ჩვენ ოფისში” გაცვეთილი ხუმრობები იყო.
5. მსახიობები კარგად თამაშობენ.
6. ფილმი გადაღებულია ძალიან კარგი ხარისხით – გამოსახულება და აუდიო არის შესანიშავი.
7. ფილმის ბოლოს, როკომ, მე და ყვავას, გვიკისრა ლუდი.

მოკლედ, უნდა აღინიშნოს, რომ ფილმი კარგია – თუმცა სამართლიანობა მოითხოვს, რომ ვთქვთ – არსებობენ ადამიანები ადამიანები, რომელბიც ფიქრობენ, რომ პირველ ნაწილთან შედარებით სუსტია.

ჩემი მხრივ კი დავამატებ, რომ ეს არის ფილმი, რომელსაც სიამოვნებით ვუყურებდი 31 დეკემბერს, ტახტზე წამოწოლილი, საახალწლო სუფრის გაშლის მოლოდინში – ბედის ირონიის ნაცვლად.